Op bezoek bij de eerste van RISK 2018

Zal ik dan toch maar wel een reviewtje schrijven over een toneelstuk? Ik heb toch vaak een beetje een vreemd gevoel wanneer ik de mening van iemand anders lees op internet over een toneelstuk. Eigenlijk meningen in het algemeen op internet. Sinds dat mensen een verbinding thuis hebben waant ieder zich een politicoloog, een filmkenner, een dramaturg of nog erger, een profeet. Het is steeds moeilijker de één van de ander te onderscheiden. Maak je geen zorgen, ik durf niet een expert titel op mijn voorhoofd te plakken. Ik zeg gewoon wat ik van dingen vind. Niet in de trend van "jeetje, wat mooi!". Dat zijn woorden waar niemand iets aan heeft. Gewoon inhoudelijk. Dus daar gaat ie dan!

 

Afgelopen vrijdag ben ik naar de eerste voorstelling in de RISK reeks gaan kijken. Een groep studenten die, binnen deze vereniging, regisseurs uitkiezen om voorstellingen te maken. In alle eerlijkheid was ik nog niet eerder in aanraking geweest met deze vereniging, totdat ik gevraagd werd om ook een voorstelling voor ze te maken. Nu gaat het weer over mij. Maar dat is niet de bedoeling! Laat ik verder gaan waar ik gebleven was. Vrijdagavond. 18 mei 2018. 19:30. De groep van Winfred van Buren is aan de beurt.

 

De titel: Waarom je ouders niet te vaak aan seks zouden moeten doen. Geweldige titel. Spreekt helemaal tot de verbeelding. Eenmaal in de zaal aangekomen werd het publiek ontvangen door de enthousiaste spelers en waren ze ook betrokken om de mensen in de stoelen te krijgen. Het licht ging op "We gaan beginnen" en ze begonnen. Het was te zien dat de groep hard had gewerkt aan timing en vlot op elkaar te reageren. Het was bijna steeds het geval dat de gehele groep op de vloer was en de dialogen gingen kriskras door elkaar, maar perfect te volgen. Het was bij een aantal spelers soms te zien dat ze heel even stopten met spelen en weer verder gingen wanneer ze tekst hadden, maar daar ga ik verder niet over zeiken. Het is amateurtoneel en ze hebben gewoon hoge kwaliteit geleverd. 

 

De humor in dit stuk is helemaal naar mijn smaak. Sarcastisch en cynisch. Heerlijk. Ik had al eerder van Winfred vernomen dat er wat problemen waren ontstaan rond zijn hoofdrolspeler. Deze was helaas uitgevallen en kon niet mee doen aan het toneelstuk. De groep heeft dit prachtig opgepakt en het was helemaal niet te merken dat er een personage ontbrak. Zo'n aanpak en arbeid van de groep verdient absoluut heel veel lof. De keuze van muziek was lekker afwisselend en verfrissend. Hierbij mijn complimenten aan Nina Bannenberg, Lindhé Blackburn, Roos Bugter, Marie Cuijpers, Hugo Dik, Annelieke Hijkoop, Lynn Plugge, Eline Schenk, Vera Steketee, Willemijn Stoel en natuurlijk ook Winfred van Buren.

Reactie schrijven

Commentaren: 0